ΕΡΓΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ – Ιανουάριος

Στῆς Πάρου τὸ μικρὸ νησί, στὸ γαλανὸ Αἰγαῖο, φτωχὸ παιδὶ γεννήθηκε, μὰ στὴν ψυχὴ ὡραῖο. Φραγκίσκο τὸ ὀνόμασαν καὶ ἦταν ὅλο χάρη, γιατὶ στὸ μέλλον θἄτανε τοῦ Ὄρους τὸ καμάρι.

Στὶς Λεῦκες τὸ μικρὸ χωριὸ μεγάλωσε ὁ Φραγκίσκος καὶ ἔλαμπε ἀπὸ μικρός, ὅπως τοῦ ἥλιου ὁ δίσκος. Στὶς παραδόσεις τὶς ἁγνές, ποὺ εἶχαν τότε νόμο, μ’ εὐλάβεια ἀνατράφηκε γιὰ τοῦ Χριστοῦ γιὰ δρόμο.

Ἡ μάνα του ᾿δε ἄγγελο, νὰ παίρνει τὸ παιδί της, καὶ σὰν τοῦ ἀντιστάθηκε τῆς εἶπε: «ὁ Τεχνίτης καὶ ἄναρχός μας Λυτρωτής, ποὺ κυβερνᾶ τὴν πλάση τὸ θέλει γιὰ τὰ σχέδια, ποὺ ἔχει ἑτοιμάσει».

Αὐτὰ εἶπε καὶ πέταξε ὁ θεῖος στρατηλάτης καὶ ἡ μανούλα χαρωπὰ τὰ βάζει στὴν καρδιά της. Ξεκάθαρα κατάλαβε πὼς τὸ μικρὸ παιδί της, στὸ μέλλον θὰ γινότανε τῆς ἀρετῆς τεχνίτης.

Στὴ φτώχεια καὶ στὴ στέρηση, ποὺ ἦταν τότε νόμος, μεγάλωσε καὶ ταπεινὰ μαθαίνει νἆναι μόνος, ἀναζητώντας τὸν Θεό, ποὺ τὸν καθοδηγοῦσε καὶ τὴν ἁπλή του τὴν καρδιά, μὲ φῶς τὴν πλημμυροῦσε.

Τὰ ἤθη τότε καθαρά· γιὰ ἀρετὴ διψάει· σὰν ἀετὸς χρυσόφτερος στὸν ἁγιασμὸ πετάει· καὶ κυνηγάει ἀγαθὰ πνευματικῆς ἀξίας, στοὺς καθαροὺς τοὺς οὐρανούς, τῆς Πάρου τῆς ἁγίας.

Ἡ φτώχεια τὸν ἀνάγκασε στὴν ξενιτειὰ νὰ πάει καὶ στὴν Ἀθήνα τὴν ψυχρή, τὸν ἔμπορο νὰ κάνει. Αὐτὸς ὅμως δὲν κοίταζε τοῦ κόσμου τὴν πραμάτεια, ἀλλὰ τῆς θείας ἀρετῆς τὰ ἄφθαρτα παλάτια.

Στὰ ξένα ἡ σκληρὴ ζωὴ τὸν ἔκανε νὰ μάθει, νὰ εἶναι καὶ ἀγωνιστής, καὶ νὰ νικάει τὰ πάθη. Τὰ πλούτη δὲν ἀγάπησε, τοῦ κόσμου τὶς ἀνέσεις· Ἡ Χάρι τὸν καθοδηγεῖ: «προσέχεις, νὰ μὴν πέσεις!».

Μιὰ μέρα σ’ ἕνα ὄνειρο, τ’ ἀνάκτορα περνάει καὶ δύο αὐλικοὶ λαμπροὶ τὸν παίρνουν στὸ παλάτι· τοῦ δίνουν μιὰ λευκὴ στολή, στὸν Βασιλιὰ τὸν πῆγαν, τοῦ λὲν ἐδῶ θὰ εἶσαι πιά, ν’ ἀγωνιστεῖς καὶ φύγαν.

Μετὰ πετάει μὲ χαρὰ στοῦ Ἄθωνα τὰ μέρη, καὶ Γέροντα ἀναζητᾶ τὸν ἁγιασμὸ νὰ ξέρει. Στὴν ἔρημο τὴν πενιχρὴ καὶ στὴν σκληρὴ ζωή της αὐτὸς ζητᾶ τὴν ἀρετή, στὴν ὕψιστη μορφή της. Μιὰ μέρα προσευχότανε μὲ πόνο στὴν καρδία καὶ ἕνα φῶς οὐράνιο, μιὰ θεία ἐμπειρία· τὸν πλυμμυρίζει δυνατὰ καὶ ἡ εὐχὴ ἡ θεία, ξεκίνησε νὰ λέγεται χωρὶς καμμία βία.

Στὴν ἀγαθή του τὴν καρδιά, ποὺ χρόνια κυβερνοῦσε καὶ μὲ ἐπιμέλεια πολλὴ στὸ φῶς τὴν ὁδηγοῦσε. Ἡ καρδιακὴ εὐχὴ σαφῶς, ἤτανε θεῖο δῶρο, ποὺ τὸν θωράκιζε καλά, ν’ ἀντέχει κάθε πόνο.

Ἀπ’ τὴν κορφὴ τοῦ Ἄθωνα τὸ φῶς εἶχε κατέβει, μετὰ ἀπὸ πειρασμοὺς πολλοὺς καὶ εὐθὺς τὸν γαληνεύει. Ποτὲ δὲν ἐσταμάτησε νὰ λέγεται ἡ εὐχούλα καὶ τοῦ γλυκαίνει διαπαντὸς τὴν ταπεινὴ καρδούλα.

Ἡ προσευχὴ ἡ καρδιακὴ θὰ ἦταν μέχρι τέλους, σὰν ὅπλο θεοδώρητο στοὺς νοητοὺς πολέμους. Καὶ κάθε βράδυ ταπεινὰ δούλευε στὴν καρδιά του, τὰ πάθη νὰ ἐκριζωθοῦν μὲ μνήμη τοῦ θανάτου.

Μετὰ στὸν Ἄθωνα κοντά, γιὰ σύντροφό του παίρνει τὸν μοναχὸ Ἀρσένιο, ποὺ ὁ Θεὸς τὸν στέλνει· καὶ θἄτανε ἀχώριστοι σὰν δύο ἀδελφάκια, ποὺ δίψαγαν γιὰ ἀρετή, σὰν δυὸ μικρὰ δεντράκια.

Στὸν Δανιὴλ τὸν ξακουστὸ στὰ Κατουνάκια πάει, σὰν ἀετόπουλο μικρό, ποὺ γιὰ τροφὴ πεινάει. Σοφὰ τοῦ δίνει συμβουλή, τοῦ λέει νὰ ξεκινήσει, ἀπὸ τὴν ἅγια ὑπακοὴ τὴν Χάρι νὰ κερδήσει.

Μὲ τὸν Ἀρσένιο μαζί, γιὰ Γέροντα κοιτᾶνε, καὶ βρίσκουν Γέροντα σοφὸ νὰ ξέρει πῶς νὰ πᾶνε. Ἐφραὶμ τὸν λέγαν καὶ εἶν’ ἁπλός, σὰν ἄκακο ἀρνάκι, μὰ τὸν φωνάζαν Βαρελᾶ, γιατὶ βαρέλια κάνει.

Μὲ σιωπὴ καὶ προσευχὴ ἡ μέρα τους περνάει καὶ μὲ ἐργόχειρο λιτὸ τὸ μεροδούλι πάει. Σὲ πανηγύρια καὶ χαρὲς κανένας τους δὲν πάει· γιὰ πλάνη τοὺς κατηγοροῦν, ποὺ τόσο τοὺς πονάει.

Σὲ μιὰ σπηλιὰ εὐχότανε μὲ πόνο καὶ μὲ βία καὶ ξαφνικὰ ἐμφανίστηκαν παιδιὰ ὡραῖα τρία. Καὶ ἤτανε ὁλόϊδια τὰ τρία τὰ παιδάκια καὶ εὐλογοῦσαν συνεχῶς μὲ τὰ δεξιὰ χεράκια.

Ὁ Γέροντας ἐθαύμαζε τὴν ὡραιότητά τους, τὴν ὀμορφιά, τὴν χάρη τους καὶ τὴν σεμνότητά τους, καὶ πὼς παιδιὰ τὸσο μικρὰ βρεθῆκαν στὴν σπηλιά του καὶ εὐλογοῦσαν μὲ χαρὰ τὴν ταπεινότητά του.

VΚαὶ ψάλλανε μελωδικὰ τὸν ὕμνο τὸν τρισάγιο, μὲ μελωδία θαυμαστὴ καὶ ἕνα ἦχο ἅγιο. Καὶ πήγαιναν πότε μπροστὰ καὶ πότε πίσω πάλι καὶ τὴν καρδιά του γέμιζαν, μὲ τ’ οὐρανοῦ τὰ κάλλη.

Στὰ Κατουνάκια δὲν μποροῦν νὰ βροῦνε ἡσυχία κι ἀποφαζίζουν πιὸ ψηλὰ ν’ ἀνέβουνε μὲ βία. Στὸν Ἅγιο Βασίλειο, μὲ ζῆλο ἀνεβαίνουν καὶ κτίζουν τὴν καλύβα τους κι εὐτυχισμένοι μπαίνουν.

Μιὰ ὀπτασία φοβερὴ τοῦ ἔδειξε ἡ Χάρι πῶς ἦταν σ’ ἕνα πόλεμο κι ἀπόφαση νὰ πάρει· στὴν πρώτη τὴν γραμμὴ εὐθύς, ἂν θέλει νὰ τὸν πάει, νὰ πολεμήσει τοὺς ἐχθρούς, ποὺ ἤτανε κοπάδι.

Καὶ ἕνας στρατηγὸς ψηλὸς τοῦ εἶπε ἂν θελήσει τοὺς μαύρους καὶ τοὺς φοβεροὺς ἐχθροὺς νὰ πολεμήσει, αὐτὸς πολὺ θὰ βοηθᾶ, τὸν νοῦ του θὰ φωτίσει, γιὰ νὰ μπορέσει μὲ ὁρμὴ τοὺς μαύρους νὰ νικήσει.

Ὁ Γέροντας ἀπάντησε ὅτι πολὺ τὸ θέλει, νὰ πολεμήσει τοὺς ἐχθροὺς χωρὶς ὅπλα καὶ βέλη, ἀλλὰ μὲ τὴν βοήθεια τῆς Χάριτος καὶ μόνο, ποὺ θεραπεύει κάθε νοῦ καὶ διώχνει κάθε πόνο.

Στ’ ἁγίου Ἀθανασίου, τὸ σπήλαιο τὸ ἅγιο, τὸ μέγα σχῆμα δέχτηκε μὲ αἴσθημα πανάγιο. Τὸν διάβασε ὁ ἀσκητὴς μέσα στὸ ἐκκλησάκι κι ὀνομάστηκε Ἰωσήφ, ὡς ἄκακο ἀρνάκι.

Μιὰ ὀπτασία τρομερὴ ἡ Χάρις φανερώνει· παγίδες πάμπολλες παντοῦ τὸ ταγκαλάκι στρώνει· καὶ ἐνῶ οἱ μοναχοὶ περνοῦν πιάνονται στὶς παγίδες κι ἡ σωτηρία χάνεται καὶ σβήνουν οἱ ἐλπίδες.

Ὁ Σατανᾶς σὰν δράκοντας, πολλὴ κακία δείχνει καὶ χαίρεται ποὺ μοναχούς, μέσ’ τὶς παγίδες ρίχνει. Ὁ Γέροντας ἐκστατικός, ἀλλὰ καὶ πικραμένος νὰ βλέπει τόση πονηριά, ἀλλὰ καὶ τόσο μένος.

Ἀμέσως πόλεμος βαρύς, ἀρχίζει μὲ τὴν σάρκα καὶ ἡ ζωή του ἔγινε τρικυμισμένη βάρκα. Αὐτὸς μὲ θάρρος πολεμᾶ καὶ στὸν Θεὸ ἐλπίζει γιὰ νὰ νικήσει τὸν Ἐχθρό, τὴν σάρκα ποὺ φλογίζει.

Ὀκτὼ χρόνους ὁλόκληρους ἡ σάρκα τυραννάει, ἀλλὰ ὁ Γέροντας σκληρά, τὴν ἀντιπολεμάει. Στὸ τέλος εἶδε ὁρατὰ τὸ Πνεῦμα τῆς πορνείας, ποὺ μόνο οἱ ἀνδρεῖοι νικοῦν διὰ μεγάλης βίας.

Μιὰ μέρα π’ ἀνεβάζανε στὸ καλυβάκι στάρι, ἀπ’ τὴν νηστεία τὴν πολλὴ τὰ πόδια του νὰ πάρει, καθόλου δὲν μπορεῖ γιατὶ τὸ σῶμα εἶναι λειῶμα κι ὁ Γέροντας σταμάτησε μὲ τὴν ψυχὴ στὸ στόμα.

Μὰ πάνω π’ ἀπελπίστηκε καὶ θέλει νὰ τ’ ἀφήσει, νοιώθει μιὰ δύναμη γλυκιά, ποὺ νὰ τὸν ἐνισχύσει, ὁ Κύριος ἀπέστειλε μὲ τὴν σοφή του κρίση καὶ ἀνεβαίνει στὴν κορφή, χωρὶς νὰ σταματήσει.

Ὁ Ἅγιος Βασίλειος σὲ ὕψος μέγα ἦταν καὶ κάθε μέρα ν’ ἀνεβεῖς ὁ κόπος παραῆταν. Μετὰ ἐμπῆκαν στὶς σπηλιές, κοντὰ στὴν Ἅγια Ἄννα·

μικρὲς κι ἀπέριττες φωλιές, νὰ βροῦν τὸ «θεῖο μάννα».

Στὴν Νέα Σκήτη τελικὰ γιὰ πάντα κατεβαίνουν, γιὰ ν’ ἀποφύγουν τὰ πολλὰ σκαλιὰ νὰ ἀνεβαίνουν. Τὸ κλίμα ἦταν ξερικὸ καὶ εἶχε ἡσυχία, ποὺ ἦταν ἀπαραίτητη γιὰ θεία ἀδολεσχία.

Μιὰ ἄνοιξη ἀνέβηκαν στὸν Ἄθω ν’ ἀσκητέψουν· τῆς ἡσυχίας τοὺς καρποὺς μὲ ζῆλο νὰ τοὺς δρέψουν. Στὸ ἐκκλησάκι στὴν κορφὴ βρίσκουνε μῆλα τρία, ποὺ ἔστειλε στοὺς ἀσκητὲς ἡ Χάρις ἡ ἁγία.

Τὰ δέντρα ἦταν στοὺς ἀνθοὺς καὶ δὲν ὑπῆρχαν μῆλα, ἀλλὰ ἡ Χάρις ὅρισε ἀγγέλους καὶ τὰ στεῖλαν. Ὡς δῶρο καὶ παρηγοριὰ στοὺς ἥρωες τῆς πάλης κατὰ τοῦ πονηροῦ ἐχθροῦ, πατέρα τῆς κραιπάλης.

Μ’ ἀγῶνες ὑπερφυσικοὺς μ’ ἀγάπη καὶ μὲ νήψη, κατάφερε νὰ ἀνεβεῖ στοῦ ἁγιασμοῦ τὰ ὕψη. Καθηγητὴς τῆς προσευχῆς, τῆς ἄσκησης ἐργάτης καὶ φόβητρο τοῦ πονηροῦ «ἀγγέλου» τῆς ἀπάτης.

Τὸ ἡμερολογιακὸ πολὺ τὸν ἐνοχλοῦσε καὶ κάνει προσευχὴ θερμή· ἀπάντηση ζητοῦσε. Φωνὴ ἀκούει θεϊκή, ποὺ ἔδινε τὴν λύση: «Ἡ Ἐκκλησία βρίσκεται στῆς Πόλεως τὰ τείχη».

Ἀμέσως ἐγαλήνευσε κι ὁ ἐραστὴς τοῦ κόπου, ἄρχισε τὸ μνημόσυνο, τοῦ πρώτου Ἐπισκόπου· καὶ εἶδε ὅτι ὁ Θεός, δὲν ἀγαπᾶ τὸ σχίσμα, ποὺ ζηλωτὲς ἀδιάκριτα, κάνουνε ἀπὸ πεῖσμα.

Μιὰ μέρα σὲ προσκυνητὴ γιὰ τὸν Θεὸ μιλοῦσε καὶ γιὰ τὰ καλογέρια του, αὐτὸς τὸν ἐρωτοῦσε. Ὁ Γέροντας ἀπάντησε ὅτι τὰ καλογέρια, τὸν Ἄθω θὰ γεμίσουνε μὲ μοναχοὺς ἀστέρια.

Τοὺς μαθητές του χώρισε κατόπιν «ὁδηγίας» γιὰ νὰ γινοῦν ἡ ἀπαρχὴ μιᾶς νέας συνοδίας ἦταν τὸ θέλημα Θεοῦ νὰ γίνουν συνοδίες, ποὺ θὰ ἐπάνδρωναν σωστά, πολλὲς Μονὲς ἁγίες.v

Τὴν Παναγιά μας τὴν χρυσῆ, πολὺ τὴν ἀγαποῦσε κι αὐτὴ ἐμφανιζότανε καὶ τὸν παρηγοροῦσε. Μιὰ μέρα ὁλοζώντανη, σὰν ἥλιος πρὶν νὰ δύσει τοῦ χάϊδεψε τὸ πρόσωπο, νὰ τὸν παρηγορήσει.

Τὸ θεῖο βρέφος τοὔδωσε στὴν ἀγκαλιὰ νὰ πάρει, ἀλλὰ αὐτὸς δὲν τόλμησε τὸν Κτίστη του νὰ πάρει. Ὁ Κύριος τὸν χάϊδεψε μὲ τὸ μικρό του χέρι καὶ μιὰ πρωτόγνωρη χαρὰ εὐθὺς τὸν συνεπαίρνει.

Ἡ Παναγιὰ ἡ λατρευτή, τὴν μέρα τῆς γιορτῆς της τὸν κάλεσε στὸν οὐρανό, ποὺ θέλει ὁ κάθε μύστης. Ὁ μήνας ἦταν Αὔγουστος κι ὁ Γέροντας πετάει, στῶν ἀθανάτων τὶς σκηνές, ὁλόφωτος περνάει.

Ἡ συνοδία θλίβηκε, ἡ λύπη τοὺς ἀγγίζει, ἀλλὰ καὶ ἀναστάσιμη χαρὰ τοὺς πλυμμυρίζει. Ὁ μέγας στύλος ἔφυγε καὶ πάει στὰ οὐράνια κι ἡ συνοδία ἔνοιωσε μιὰ παγερὴ ὀρφάνια.

Σὲ μιὰ καλογριὰ πιστὴ ἐφάνηκες γιὰ λίγο καὶ τὴν ἐπληροφόρησες: «Ὅτι ἐγὼ θὰ φύγω· καὶ ἦρθα νὰ σὲ ξαναδῶ, νὰ σ’ ἀποχαιρετήσω, προτοῦ τὸν ψεύτικο ντουνιά, γιὰ πάντα τὸν ἀφήσω».

Στὴν Νέα Σκήτη τάφηκε, κι ὁ τάφος του ἐγίνη τῆς χάριτος ναὸς λαμπρὸς καὶ ἀρετῆς καμίνι. Τὰ ἅγιά του λείψανα συχνὰ εὐωδιάζουν καὶ εἶναι ἰαματικὰ καὶ τοὺς πιστοὺς ἁγιάζουν.

Ἀλλὰ –πράγμα οὐράνιο– νοιώθουν τὸν θρίαμβό του, νὰ τοὺς πληροφορεῖ καλά, πὼς πῆγε στὸν Θεό του. Καὶ τώρα ἀπὸ ᾿κεῖ ψηλά, γιὰ πάντα θὰ τοὺς βλέπει μέχρι νὰ πᾶνε καὶ αὐτοὶ στὴν ἴδια τὴν σκέπη.

Τὰ χνάρια τοῦ Κυρίου μας πιστὰ ἀκολουθοῦσες γιὰ νὰ βρεθεῖς στὴν ἀγκαλιά, Αὐτοῦ ποὺ ἀγαποῦσες. Ὁ βίος σου ἀγγελικὸς καὶ ἡ ζωή σου ἅγια καὶ δὲν ὑπέκυψες ποτὲ στοῦ Πονηροῦ τὰ «μάγια».

Χιλιάδες εἶν’ οἱ μοναχοὶ κι οἱ μοναχὲς ποῦ βγῆκαν, ἀπὸ τὴν ἅγια ρίζα του καὶ στὴν παλαίστρα μπῆκαν, τοῦ Πνεύματος τὴν φοβερὴ κι ἀκολουθοῦν τὰ ἴχνη τοῦ διδασκάλου τῆς εὐχῆς, π’ ὅλους τὸν δρόμο δείχνει.

Σὲ πάμπολλους ἐφάνηκες, στὸ ξύπνιο καί στὸν ὕπνο, γιατὶ σὰν μάνα στοργική, ὅλους καλεῖς στὸ δεῖπνο, τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ· ἐκεῖ ποὺ εἶσαι τώρα καὶ μὲ τὶς ἅγιες σου εὐχές, θὰ ἔρθουμε μιὰ ὥρα.

Τὰ τέκνα σου πλημμύρισαν τὸν Ἄθωνα καὶ μένει ἡ ἅγια σου κληρονομιά, παντοῦ στὴν οἰκουμένη. Μέχρι καὶ στὴν Ἀμερική, τοῦ ὑλισμοῦ τὴν μάνα, τὰ λόγια σου ἀκούγονται, Ἀνάστασης καμπάνα.

Ἀγάπησες ἀπὸ μικρὸς τοῦ οὐρανοῦ τὸν Κτίστη καὶ τὸν ἐδόξασες πολύ, μὲ τὴν θερμή σου πίστη. Ὁ βίος σου ἀσκητικός· στοὺς πονεμένους χάδι· στὸν Ἄθω ἔλαμψες πολύ, σὰν ἥλιος στὸ σκοτάδι.

Νὰ στέκεις στὸ Καθολικό, τῆς τοῦ Βατοπαιδίου, σὲ εἶδε ὁ Γερο-Ἰωσήφ, «εἰς τὰς δυσμὰς τοῦ βίου» . Μέσ’ τὸν Ἀρχιερατικό, στεκόσουνα τὸν θρόνο καὶ συνιστᾶς ὑπομονή, στὸν κάθε ἕνα πόνο.

Γέροντά μας ἀξέχαστε, ἐκεῖ ποὺ εἶσαι τώρα, κάνε νὰ ἔρθουμε καὶ μεῖς, ὅταν τὸ φέρει ἡ ὥρα. Πατέρα μας πανάγιε, ποὺ τὸν Χριστὸ διψοῦσες, κάνε νὰ βροῦμε καὶ ἐμεῖς, Αὐτὸν ποὺ ἀγαποῦσες.