ΕΡΓΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ – Φεβρουάριος

–  Ε, Φοίβο.

–  Ναι πατέρα.

–  Πήαιννε γιέ μου κόψε τζιείνον τον ανανάν κοντά στην άκραν του χωραφκιού τζιαμαί κοντά στην μοσφιλλιάν.

– Μα, πατέρα γίνεται;  Εν χωράφιν ξένον πατέρα.

–  Πήαιννε Φοίβο τζιαι μεν καθυστερείς. 

– Μα πατέρα το χωράφιν έν του τζιυρού του φίλου μου του Χαριλλή…

–  Πήαιννε γιε μου τζι έν έν τίποτε.  Έναν ανανάν έν να κόψουμεν. 

–  Μα πατέρα κάθε φοράν έτσι μου λαλείς. 

– Τωρά εκατάλαβες, γιατί είπα σου να σηκωστούμεν πιο γλήορα.  Έν για να’βρουμεν να κόψουμεν κανέναν ανανάν σαν πάμεν στο χωράφιν μας πον να μπουκκώσουμεν. 

Με έτσι δασκαλέματα άλλωσπως εμεάλωσεν ο Κλείτος ο Κρόμμυος τον γιον του τον Φοίβον.  Άσσιημον πράμαν τ’ άδικον της κλεψιάς.  Για τον Κλείτον όμως έν έν τίποτε ένας ανανάς, μα να του κόψουν τζιείνου έναν μέσπιλλον που την μεσπιλλιάν του γίνεται άρκος. 

Τωρά που γέρασεν ο Κλείτος λαλείς να κατάλαβεν το λάθος του, για τ’ άδικον της κλεψιάς τζιαι το δασκάλεμαν στον γιον του τον Φοίβον;  Μακάρι ναν έτσι, αλλά κατά που λάλεν τζι ο ανηψιός του ο Φυτής έμεινεν ο ίδιος ο Κλείτος.  Τζιαι τ’ άλλον το μιάλον το κακόν ένι, που ο γιος του ο Φοίβος εκληρονόμησεν τούτον τ’ άδικον της κλεψιάς τζι έμαθεν πόξω τζιαι νεκατωτά πως ‘’η κλεψιά έν έν τίποτε’’. 

Έσιει τωρά λλίον τζιαιρόν ο Φοίβος όπου κάτσει τζιαι σταθεί, λαλεί πως έδωκεν μιαν κοπήν ριάλλια νου πελεκάνου παραχωρκού να του κάμει έπιπλα για την κόρην του την Μαρίτσαν.  ‘’Απού το καλλύτερον’’, λαλεί πως έν η ριτζιά του στον πελεκάνον τούτο. ‘’Εγιώ θα κάμω έπιπλα της κόρης μου της Μαρίτσας στον πελεκάνον τον Νικολήν τον Αναθρίκαν’’, λαλεί το τζιαι καμαρώννει.  Άμαν φτάσει το πλάσμαν τζι αγαπήσει τα ριάλλια αγαπά τζιαι τα πράματα τζιαι πάει αλλού ο νους του.  Δαμαί τα ξένα τα πράματα αγαπά, να μεν αγαπά τα δικά του ο Φοίβος; 

Ίντα λαλούν πως ο πελεκάνος τούτος ο Νικολής ο Αναθρίκας έπεισεν τον Φοίβον να παραγγείλουν τζιαι κομμάθκια σκαλιστά που την Χώραν.  Ο Φοίβος άλλον πον έν έθελεν.  Έν τα δασκαλέματα του τζιυρού του του Κλείτου τόσον τζιαιρόν.  Τζιαι δώστου πίντωμαν στα ριάλλια που’δωκεν προκαβολήν, για να δώκει ο πελεκάνος τ’αδρώπου για τα κομμάθκια τα σκαλιστά. 

Η γεναίκα του η Καλλού που να συντύσιει.  Να του πει έν ιχρειάζεται κομμάθκια σκαλιστά;  Τζι έν ν’ ακούσει ο Φοίβος;  Ούτε τωρά εσύντυσιεν η Καλλού, μα ούτε τζι όταν ήρτεν ούλλον νεύρα ο Φοίβος που του εγέλασεν ο πελεκάνος.  Λαλούν πως επήεν Αφρικήν να δουλέψει στες δουλειές του ανηψιού του.  Είσιεν τα κανονισμένα που τζιαιρόν είπασιν τζιαι λέξην έν είπεν.  ‘’Ο κλέψας του κλέψαντος’’, που λαλούσιν.  Ποιος παρηορά τον Φοίβον τωρά…μα τζιαι τον γέρον τον Κλείτον; 

‘’Μ’ έναν σπάρον θκυο τρυόννια’’, όμως λαλεί τζι η παροιμία.  Έ, το μιαν ημέραν που ήταν ο Φοίβος στο χωράφιν του γέρου του Κλείτου για να κλαδέψουν κάτι ελλιούες, έ, τζιαι τον παπά Γληόρην που νέφανεν.  Εκατέβην που τον γάρον, τωρά που τους ήβρεν τζιαι τους θκυο, αφού έμαθεν ίντα που γίνηκεν που το ρέουτερ του χωρκού την Ξενούν του Θκυολλοΐτη.  ‘’Τζιείνον που είπεν ο Χριστός, πως τζιείνον που θέλεις να σου κάμνουν, τζιείνον να κάμνεις τζιαι σου’’, είπεν τους τζι επίντωσεν θκυο – τρεις παραντζιελλιές.  Με ο Κλείτος είπεν τίποτε, με ο γιος του ο Φοίβος.  Που ξέρεις, τζιείνον που σιωπήσασιν τζι οι θκυο τους, μα τζιαι τζιείνον που του είπεν ύστερα του Φοίβου που τον ήβρεν μανιχόν του…τζιείνον το ‘’γιε μου δοκίμασε τζιαι λλίον άλλωσπως ζωήν, δίχα το ξένον τζιαι τ’ άδικον της κλεψιάς.  Ο Θεός ξέρει ότι τούτα ούλλα που κάμνεις τόσον τζιαιρόν έν δασκαλέματα του τζιυρού σου του Κλείτου, τζι άλλωσπως θα τα δει’’. 

Τούτον κατά πως έδειξεν τζι ύστερα ο τζιαιρός, εγίνην αφορμή για έναν άλλον αρκίνημαν.  Όσον για τον Κλείτον εκατάλαβέν το τζιαι με το παραπάνω, πως τα δασκαλέματα στον γιον του τον Φοίβον ήταν το πρώτον το κακόν.