Ἰούδας ὁ προδότης ( Ποίηση πάτερ Παλαμά)
Τριάκοντα ἀργύρια σε κάνανε προδότη
Κι ἀρνήθηκες τὸν Λυτρωτή, τὸν μέγα Φωτοδότη.
Τί θλιβερὸ τὸ τέλος σου, τί τραγικὸ σκοτάδι!
Ἀπόστολος καὶ μαθητής, νὰ ρίχνεσαι στὸν Ἅδη.
Φιλαργυρία μισητή, τί κάνεις στοὺς ἀνθρώπους!
Πηγὴ παθῶν καὶ πτώσεων καὶ βρόγχος στὸ λαιμό τους.
Τί βλελυρὴ καὶ βρομερὴ εἶσαι φιλαργυρία!
Ποὺ ὁδηγεῖς καὶ μαθητὲς στὴ μαύρη προδοσία.
Ὁ μαμωνᾶς ὁ δολερός, τοὺς πάντες δελεάζει,
Καὶ στῶν κακῶν τὰ τρίσβαθα, πολλοὺς τοὺς κατεβάζει.
Ἀνάθεμά σε Σατανᾶ! Πολλοὺς καταγκρεμίζεις
Καὶ τῶν καλῶν κι εὐγενικῶν τὰ ὄνειρα τσακίζεις.
Ὅμως ὁ δυνατότερος εἶναι ὁ Ἰησοῦς μας,
Ποὺ με τὴ θεία Χάρη Του σώζει τοὺς ἀδελφούς μας.
Μετάνοια τὸ βάλσαμο, ἀγώνας ἡ ὁδός μας,
Ποὺ μᾶς σηκώνουν στὰ ψηλά, ποὺ εἶναι ὁ Χριστός μας.
ΠΟΙΗΣΗ
Σιωπηλό Αγιοφάραγγο
Του Βασίλη Χαραλάμπους
Φευγάτισμα αλλιώτικο
από την τύρβη π’ αρχίνισε να λεηλατεί
και τη μικρή πολίχνη.
Καραβιά από τους Καλούς Λιμένες
με τα Μάταλα βουνίσια συντροφιά
ίσαμε τ’ Αστερούσια Όρη.
Κι εκεί όπου σμίγει το ρυάκι
με το κυανωπό του Λυβικού πελέγους
σιμά στη στεριανή χούφτα
φωλιάζει τ’ Αγιοφάραγγο.
Πρωτόγνωρο αντάμωμα
αναπάντεχη περιφυγή
σε τόπο αγιασμένων ασκητών.
Γαντζωμένα θάμνα και λιόδενδρα
στο φαράγγι ετούτο
της Κρήτης τ’ Αγιοφάραγγο.
Αλλιώτικο σκουντούφλημα στη θωριά
από ένα μαβί αγριολούλουδο
ξαπόσταμα για λίγο
κάτω από το παμπάλαιο λιόδενδρο
με συντρόφεμα τ’ αγριοκάτσικα στα γκρέμια.
Η καμπάνα κρεμμασμένη
στο μεγάλο και παμπάλαιο δένδρο
με μεγάλο προβατοκούδουνο μοιάζει.
Και τ’ Άη Αντώνη τη μικρή εκκλησιά
έμειναν να φωτίζουν
από τα μικροπαραθύρια στον τρούλλο
οι λησμονημένες λιαχτίδες.
Γύρωθε τα πάμπολλα σπήλαια
όπου φώλιαζαν ερημίτες ασκητές.
Παρεμπρός σε κείνο εκεί το «γουμενόσπηλιο»
με τη μισάνοιχτη ακόμα σιδερένια πόρτα
γινόταν το σύναγμα.
Ασκηταριά παντέρημα
ευωδιά από την αδιάλειπτο ικεσία
που στιχοπλέκει το σιωπηλό Αγιοφάραγγο.
Εις την Ζ΄ Οικουμενικήν Σύνοδον η Εκκλησία επεκύρωσε αυτά τα οποία παρέλαβε
Του Βασίλη Χαραλάμπους
Η πρώτη Κυριακή των Νηστειών είναι η Κυριακής της Ορθοδοξίας. Η θέση της Εκκλησίας μας για την τιμητική προσκύνηση των Αγίων Εικόνων, επιβεβαιώθηκε κατά την Ζ΄ Οικουμενικής Σύνοδο.
Γι’ αυτό το λόγο ο εκπροσωπήσας την Εκκλησία της Κύπρου στην Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο, Επίσκοπος Κωνσταντίας Κωνσταντίνος ο Β΄, διάβασε κατά την τέταρτη συνεδρία της Συνόδου, τον λόγο του Αγίου Λεοντίου Επισκόπου Νεαπόλεως της Κύπρου, ‘’Περί εικόνων των αγίων’’.
Ο Άγιος Λεόντιος έδρασε κατά το πρώτο ήμισυ του 7ου αιώνα, πολύ πριν την Εικονομαχική περίοδο. Υπήρξε Επίσκοπος Νεαπόλεως της Κύπρου και ήταν μαθητής του Αγίου Ιωάννου του Ελεήμονος.
Ο Πέμπτος λόγος του Αγίου Λεοντίου ‘’Υπέρ της Χριστιανών απολογίας και κατά Ιουδαίων και περί εικόνων των αγίων’’*, είχε γραφεί ένα αιώνα περίπου πριν την περίοδο της Εικονομαχίας.
‘’Οι Χριστιανών λαοί, όσους εάν τύπους σταυρού και εικόνων ασπάζονται, ουκ αυτοίς το σέβας τοις ξύλοις ή τοις λίθοις προσάγουσιν, ή τω χρυσώ ή τη φθαρτή εικόνι ή τη λάρνακι ή τοις λειψάνοις, αλλά δι’ αυτών τω Θεώ τω και αυτών και πάντων Ποιητή την δόξαν και τον ασπασμόν και το σέβας προσφέρουσιν. Η γαρ εις τους αγίους αυτού τιμή εις αυτόν ανατρέχει’’*, τονίζει ο Άγιος ΛεόντιοςΝεαπόλεως στον απολογητικό αυτό λόγο του.
*Αγίου Λεοντίου Επισκόπου Νεαπόλεως, Πέμπτος λόγος ‘’Υπέρ της Χριστιανών απολογίας και κατά Ιουδαίων και περί εικόνων των αγίων’’ – V. Dé roche, ‘’L’Apologie contre les Juifs de Leontios deNéapolis,’’ Travaux et mémoires 12 (1994) 66-71.