Η εύκολη συγνώμη για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη
(Β. Χαραλάμπους)
Όπως διηγείτο ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος, ο οποίος διετέλεσε Ηγούμενος στην Ιερά Μονή Λογγοβάρδας στην Πάρο και ο οποίος στη νεότητά του βοηθούσε τον μεγάλο διηγηματογράφο Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη στην Αθήνα, όταν έψαλλε στο μικρό εκκλησάκι του Προφήτη Ελισσαίου στην Πλάκα των Αθηνών, τότε που λειτουργούσε εκεί ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς, όταν τύχαινε κάποιος στο ψαλτήρι, ο οποίος ήταν παράφωνος, ο Παπαδιαμάντης τον έδιωχνε.
Μια μέρα ένας βοηθός εκεί στο αναλόγιο παραφωνούσε και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης τον έδιωξε. ‘’Φύγε Κώστα’’, του είπε και ο Κώστας έφυγε. Μετά τον φώναξε να επιστρέψει στο ψαλτήρι. Όταν τελείωσε η Θεία Λειτουργία του ζήτησε ενώπιον όλων συγνώμη.
Αυτό το έκανε αρκετές φορές ο Παπαδιαμάντης, όταν κάποιος από τους βοηθούς ψάλτες παραφωνούσε. Η συγνώμη στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ενώπιον όλων, έδειχνε τον πραγματικό Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
Η βιαστική κριτική για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη τον αδικεί. Το πολύ σημαντικό της διόρθωσης και της εύκολης συγνώμης για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, κατέδειξε το πνευματικό του βάθος, καθώς και το ότι αυτός ο τρόπος της συγνώμης, είναι εκείνος ο οποίος αρμόζει στην εν Χριστώ ζωή.
Προσκύνημαν στην Παναγίαν του Τζ̌ιύκκου
(Β. Χαραλάμπους)
Κάθε χρόνο, τα παλλιά τα χρόνια, επααίνναμεν στα προσκυνήματα τζ̌ιαι στα παναΰρκα. Επααίνναμεν με το λεωφορείον. Παλλιά κάποιες φορές τον Δεκαπεντάουστον που γιορτάζουμεν την Κοίμησην της Παναγίας, επααίνναμεν στο μοναστήριν του Τζ̌ιύκκου.
Για φαΐν έπαιρνεν ο καθένας ότι εμπόρεν, ψουμιά, χαλλούμια, ελιές τομάτες αγουράκια τζ̌ιαι πιο παλλιά φακούσια.
Αθθυμούμαι μιαν φοράν που πήαμεν, που ένας μοναχός επήρεν μας που τες σκάλες στο καμπαναρκόν. Ήταν πολλά ωραίον. Εβκήκαμεν τα σκαλιά του καμπαναρκού τζί είδαμέν το που μέσα που είσ̌ιεν τες καμπάνες. Το πρωίν πρίν να φέξει επαίξαν οι καμπάνες. Εμείς κόμα είμαστην στους διαδρόμους, που ήταν τα τζ̌ιελλιά που μας εφιλοξενούσαν. Που τζ̌ιειπάνω είδαμεν τον Γούμενον τον χωρκανόν μας, που έρκετουν τζι εκράτεν την πατερίτσαν του με συνοδείαν που μοναχούς. Τότες εκατεβήκαμεν τζι εμείς στην εκκλησιάν. Μετά την Θείαν Λειτουργίαν εμεσομερκάσαμεν τζ̌ιαι π’ άρκεψεν να δειληνώννει εφύαμεν.
Ο Τάφος της Παναγίας στη Γεθσημανή
(Β. Χαραλάμπους)
Στη Γεθσημανή βρίσκεται ο Τάφος της Παναγίας μας. Ο Τάφος της Υπεραγίας Θεοτόκου βρίσκεται στις υπώρειες του Όρους των Ελαιών. Στην περιοχή έχουν βρεθεί αρχαιολογικά κατάλοιπα θεμελίων, από βυζαντινή εκκλησία 4ου με 5ου αιώνα.
Η ονομασία Γεθσημανή προέρχεται από την εβραϊκή γλώσσα και σημαίνει ‘’ελαιοτριβείο’’. Επισκεπτόμενος κάποιος την Ιερουσαλήμ σήμερα, διαπιστώνει ότι όντως είναι τόπος ελαιών, με κάποιες από αυτές να ανάγονται στον 1Ο μ.Χ. αιώνα.
Ο Τάφος της Παναγίας βρίσκεται κάπου στο μέσον του Χειμάρρου των Κέδρων. Εκεί ‘’ήθροισται ο χορός, Μαθητών παραδόξως, εκ των περάτων κόσμου’’, για να κηδεύσει την Παναγία.
Ο Ναός του Τάφου της Παναγίας είναι κτισμένος από πέτρα. Ανάγεται το κτίσμα αυτό στα μέσα του 5ου αιώνα. Για να εισέλθει ο προσκυνητής στον Ναό του Τάφου της Παναγίας, κατεβαίνει 24 πέτρινα σκαλοπάτια μέχρι τον αύλειο χώρο και ακολούθως άλλα 48 πέτρινα σκαλοπάτια στην καμάρα, η οποία εισοδεύει στον Τάφο της Παναγίας.
Κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια αυτά, δεξιά συναντά τους τάφους των Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννας και αριστερά τον τάφο του Ιωσήφ του μνήστορος.
Στον προσκυνητή κάνουν εντύπωση τα πολλά κανδήλια τα οποία υπάρχουν εντός του Ναού και στην καμαρωτή είσοδο. Ο κενός Τάφος της Παναγίας βρίσκεται μέσα σε πετρόκτιστο κουβούκλιο. Είναι λαξευμένος σε βράχο.
‘’Η των ουρανών υψηλοτέρα υπάρχουσα, και των Χερουβείμ ενδοξοτέρα, και πάσης κτίσεως τιμιωτέρα, η δι’ υπερβάλλουσαν καθαρότητα, της αϊδίου ουσίας δοχείον γεγενημένη, εν ταις του Υιού χερσί, σήμερον την παναγίαν παρατίθεται ψυχήν, και συν αυτή πληρούται τα σύμπαντα χαράς, και ημίν δωρείται το μέγα έλεος’’ (Εν τω Μεγάλω Εσπερινώ. Εις την Λιτήν. Στιχηρό ιδιόμελο, ήχος β΄).
Όταν αντίθεος φοιτητής επισκέφθηκε τον Όσιο Παΐσιο
(Β. Χαραλάμπους)
Κοντά στο έτος 1980, γνώρισα στη Θεσσαλονίκη ένα φοιτητή που ανήκε σε αναρχικές ομάδες με ιδιαίτερα αντίθεο ιδεολογικό υπόβαθρο. Η όψη του φοιτητή αυτού περιέγραφε τη θλιβερή απόγνωση που ζούσε. Στο πρόσωπό του ήταν μόνιμα ζωγραφισμένη η θλίψη. Ουδέποτε τον είδα να χαμογελά.
Μια Κυριακή απόγευμα στην αίθουσα του Αγίου Αθανασίου στη Θεσσαλονίκη, σε ομιλία του π. Συμεών Κραγιόπουλου, είδα τον φοιτητή αυτόν να παρακολουθεί την ομιλία, κρατώντας μάλιστα ένα μικρό κομποσχοίνι. Τον είδα πολύ αλλαγμένο.
Όπως έμαθα αργότερα από άλλο φίλο μου, ο … όταν πρωτοπήγε στον Όσιο Παΐσιο τον υποδέχθηκε αποκαλώντας με το μικρό το όνομα, με τον τρόπο μάλιστα που τον αποκαλούσαν οι γονείς του. Δεν χρειάστηκε να του διηγηθεί για την αντίθεη τραγωδία στην οποία είχε μπλέξει. Δεν χρειάστηκε να πει το πρόβλημα του στον Όσιο Παΐσιο.
Ο Όσιος Παΐσιος του μίλησε αρκετά και ο φοιτητής έφυγε αναπαυμένος και χαρούμενος. Αυτό έγινε αφορμή για να αλλάξει ζωή. Πάμπολλες ήταν οι περιπτώσεις που βοήθησε ο Όσιος, έτσι που μπορούμε να πούμε ότι ήταν ‘’ο Άγιος των πονεμένων’’.
ΠΟΙΗΜΑ
Αψηλά στο Θαβώρ
(Β. Χαραλάμπους)
Αργοανεβαίνουμε αψηλά στο Θαβώρ
στο Υψηλόν εκείνον Όρος
στης Μεταμόρφωσης το βυζαντινό το μοναστήρι.
Τα κυπαρίσσια πανύψηλα
παραστέκουν στον χονδροκόκκινο μικρό θόλο
και στ’ολάσπρο καμπαναριό
βιγλίζοντας την πλατωσιά ιεσραέλ.
Στο παρεκκλήσιο του Μελχισεδέκ
τα κεριά σιγοκαίνε στη βραχώδη κρύπτη
χρωτίζοντας αλλοτρόπως
το στερνό εσπερινό αντιφέγγισμα
την ικεσία κουβαλώντας.
«Εν τω φωτί Σου πορευσόμεθα
αγίασον ημάς ο Σωτήρ ημών».
Στιγμές που «άγουσιν άνω»
«πάσι τε Χριστοφόροισιν
τοις μύσταις επουρανίων».
ΠΟΙΗΜΑ
Ανάμεσα στις καστρόπετρες
(Β. Χαραλάμπους)
Ο κατηγοριάρης ζέφυρος
μονολογεί και τούτος
ανάμεσα στις καστρόπετρες
του Βουφαβέντο
για τούτο το πόδημα το ξενικό
στο σκλάβο κορφοβούνι.
Μη βγάλεις τις πέτρες
από τούτα τα χαλάσματα
σου το είπα χιλιάδες φορές
το πλάκωμα είναι αναπόφευκτο.