ΕΡΓΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ – Ιούλιος

–  Μα τι έσιεις Γιακουμή.

–  Τίποτε Σταυρούλλα, εν πού’μαι ποσταμένος.

–  Τζιαι θέλεις να το πιστέψω τούτον που μου λαλείς;

–  Έσιει θκυό μέρες που ποτίζω τα χωράφκια Σταυρούλλα.

–  Πως ποτίζεις Γιακουμή ξέρω το, αλλά τούτον που θωρώ, έν εν που την ποστασούραν.

–  Έσιεις όρεξη Σταυρούλλα.

–  Έν άλλες σκέψεις που σε βασανίζουν Γιακουμή.  Έν μου γελάς.

–  Έ,το θέλεις κουβέντα Σταυρούλλα..

–  Έσιει που τα προχτές που σου είπα για τον Μιχάλην μας…

–  Η κουβέντα ετέλλειωσεν  Σταυρούλλα.

–  Ο Μιχάλης θα μείνει στα χωράφκια τζιαι στο κοπάδιν είπαμεν.

–  Μα αφού θωρείς ότι ο Μιχάλης μας έν των γραμμάτων, γιατί έν τον αφήνεις να μείνει στο σκολείον τζι έβκαλές τον;  Αφού θωρείς είντα καμόν το’σιει γιατί έν τον αφήννεις στο σκολείον;

–  Πάλαι επιμένεις…

–  Εξάλλου είπεν το τζι ο δάσκαλος ο Λευτέρης.  Έν είδεν που είπεν, έπιασές μου τον καλλύττερον μαθητήν;  Για τα χωράφκια τζιαι τες αίγιες έσιεις τον γιόν μας τον Κωστήν.

Πάλαι επιμένεις.  Τούτη η συζήτηση εγίνηκεν πολλές φορές, μα τίποτε έν εγίνετουν.  Τζιαι να πει κανένας πως ο Γιακουμής ο Τρίμυθθος είσιεν κανέναν κοπάδιν μιάλον;    Πέντες αίγιες είσιεν τζι ελάλεν το κοπάδιν.  Το γινάτιν του Γιακουμή του Τρίμυθθου ήταν γνωστόν μέσ’ το χωρκόν.  

Τζιαι που αννοίξαν τα σκολεία ύστερις που καμιάν δεκαπενταρκάν ημέρες, ο Μιχάλης έν εσιουρκάζετουν.  Έπαιρνεν τες αίγιες κοντά στο σκολείον, εμάζεφκέν τους κάμποσα χόρτα τζι έδιννες τες στο δεντρόν  να φάσιν.  Έπιαννεν που την βουρκούν του φελλούς που εμάζεφκεν που τους ευκαλύπτους στ΄αλώνι τζιαι σιγά – σιγά να μέν τον δούσιν, επήαιεννεν πόξω που την τάξην τζι εποσσιέπαζεν κρυφά που το παραθύριν. 

Εμείνισκεν τζιαμαί καμιάν ώραν τζι επαρακολούθαν μάθημαν.  Τζιείνα που ενόμιζεν ότι έπρεπεν να τα γράψει, έγραφέν τα πάνω στους φελλούς των ευκαλύπτων.  Για μολύβιν έκοβκεν με το μασιαίριν κάρβουνον τζι έκαμνέν το όπως το μολύβιν.  Πριν να φύουν που την τάξην τα κοπελλούθκια, έφευκεν κρυφά να μέν τον δει κανένας.

Τούτη η κουβέντα επήεν μήνες, μα ο δάσκαλός του ο Λευτέρης, έν τζι  ετζιοιμάτουν.  Εθώρεν τον Μιχάλην σαν έκαμνεν μάθημαν τζι έν ελάλεν τίποτε.  Τζιαι μια θκυό φορές που είδεν τον Μιχάλην, το μόνον που ερώτησεν τον Μιχάλην ήταν αν έν καλά οι δουλειές του χωραφκιού.  Εσιαίρετουν τζι ο Μιχάλης πως έν τον επήρεν είδησην ο δάσκαλός του ο Λευτέρης.  Κάθε όμως κόπος, έσιει τον παμόν τζιαι το ποκάρπιν του.

Τζιαι μιάν ημέραν που συμπλάστηκεν ο δάσκαλος με τον Τρύμιθθον, το μόνον που τον αρώτησεν ήτουν ‘’αν επολλύναν οι φελλοί που φέρνει ο Μιχάλης’’.  Η Σταυρούλλα που έτυχεν να ήταν τζιαμαί επολοήθην τζι είπεν ‘’ναι έν προσάναμμαν για την φωθκιάν’’.  ‘’Προσάναμμαν ένι, αλλά όϊ για την φωθκιά’’, είπεν τους ο δάσκαλος.  ‘’Δηλαδή;’’ επρόλαβεν να ρωτήσει η Σταυρούλλα.  ‘’Προάναμμα ένι, αλλά για μάθησην’’.  Δαμαί ήτουν τζιαι το τέλος της κουβέντας τούτης, γιατί ο δάσκαλος εξήγησέν τους τα ούλλα.  Έθελεν έν έθελεν ο Γιακουμής εδέχτην.  Η Σταυρούλλα επέταν που την χαράν της.  

Την επάυριον επήεν τζι ο Μιχάλης στο σκολείον.  Το μόνον που είσιεν να κάμει ο δάσκαλος ήτουν να εξηγήσει τους μιτσιούς στην τάξην.  Ο Μιχάλης έκατσεν πρώτον θρανίον, μόνον που τούτην την στράταν…ήρτεν δίχα τους φελλούς.  Τούτη έν η ιστορία του Μιχάλη του Τρίμυθθου του δασκάλου.  Το μόνον κακόν που τού’μεινεν, ήταν που τον ελαλούσαν ‘’ο μαθητής …που το παραθύριν’’.